Op zoek naar rust en ruimte?
Ik vond het in de tentoonstelling van de Japanse kunstenaar Kishio Suga.
Ik kende zijn werk niet. Maar hij blijkt een wereldberoemde avant-garde kunstenaar te zijn met bijvoorbeeld werk in Tokyo, New York (Dia Art Foundation), Centre Pompidu Metz, Biënnale Venetië. Werk dat hij in een tentoonstelling steeds zelf weer opbouwt aangepast aan de ruimte.
Japanse pionier
Suga is een pionier van de Mono-ha beweging (mono = dingen) die in de jaren 60/70 van de vorige eeuw in Japan ontstond. Hij laat natuurlijke materialen spreken in hun eigen taal (onbewerkt, tijdelijk, kwetsbaar). Hij plaatst hout, steen, touw, doek, heel precies ten opzichte van elkaar.
Je ziet de aandacht waarmee het werk de ruimte inneemt; Â de verhoudingen, de volumes, het ritme, hard/ zacht, horizontaal/ verticaal, lijnen. Ruimtes ontstaan, waar jij als kijker deel van uitmaakt.
Gekozen door een kunstwerk
Wat ik aantrof in het Cobra Museum waren met zorg geplaatste opstellingen. Ik werd direct rustig (ik was heel druk en moe in mijn hoofd en moest wachten tot hond Sil verderop in Amstelveen weer uit operatie-narcose bijkwam).
Ik nam een klapstoel, mijn boekje en kleurpotloden en ging intuïtief, zonder teveel na te denken welke ik zou kiezen, zitten bij een kunstwerk.
Rustig kijken en onderzoeken door te schetsen en associaties in steekwoorden op te schrijven. En dan bleek dat een werk me veel gaf.
Ik zag daar de waterval van de houtnerf naar benee gaan.
De waterval-plank wordt gestut door een andere plank. Een doek verbindt ze en hangt los naar de grond alwaar het ‘geaard’ wordt door een grote steen. Het voelde als stevig. De onderdelen houden elkaar in evenwicht, hebben elkaar nodig. En maken mooie grote driehoeken (het zwarte doek loopt over de grond door naar het eind van één plank).
Kunst kijken helpt
Het was ongelooflijk hoeveel dit observeren, tekenen, schrijven bij de kunstwerken me gaf:Â rust en aandacht in voor mij drukke en onzekere tijden.
Ik nam ook nog de tijd voor een werk met stenen geplaatst op een zinkplaat en een lichtvoetiger werk van een rij takken omlijst door een touw dat stijgend en dalend een lijn tekent. En toen belde de dierenarts dat het goed was gegaan en kon ik Sil met geruster hart ophalen.
Dus ik zeg het toch weer: neem de tijd voor een enkel kunstwerk (en een klapstoel), kijk rustig en precies en associeer er zachtjes op los (door bijvoorbeeld te schrijven, schetsen, fotograferen of wat jou past).
Ik lees nu achteraf vanalles over Kishio Suga en zijn werk, en over de Mono-ha beweging die in de jaren 60 en 70 van de vorige eeuw ontstond in Japan en het verschil met de Minimalisme dat in Amerika in diezelfde jaren opkwam. Ik zal er een uitgebreider blog aan wijden. Maar ga vooral eerst zelf kijken! Te zien tot 26 oktober 2025.
